Ból szyi jest dysfunkcją często stanowiącą dla chorego obciążenie fizyczne i ekonomiczne. Mimo, że jest to dolegliwość dość powszechna, może się zdarzyć, iż świadczy ona o poważnej patologii. Rolą fizjoterapeuty jest dokonanie badania podmiotowego oraz przedmiotowego w celu zaplanowania odpowiedniej terapii.

Ból szyi często opisywany jest jako ból i/lub sztywność odczuwana na powierzchni grzbietowej ciała pomiędzy potylicą a wyniosłością siódmego kręgu szyjnego. Współtowarzyszyć tym dolegliwością może ból w okolicy potylicznej, górnej części odcinka piersiowego kręgosłupa oraz szczęki. W dodatku może pojawić się promieniowanie do kończyny górnej lub do okolicy międzyłopatkowej.
Ból i upośledzenie funkcji szyi są dosyć powszechne. Większość populacji doświadczy problemów z odcinkiem szyjnym. Częstość jego występowania wzrasta wraz z wiekiem. 
Ból szyi jest drugą po bólu lędźwiowo-krzyżowym dysfunkcją, która w istotny sposób powoduje obciążenie ekonomiczne i zdrowotne, będąc jednocześnie częstym źródłem niepełnosprawności. Przyczyn wpływających na rozwój problemów z szyją jest wiele. Można do nich zaliczyć chorobę zwyrodnieniową, urazy, guzy, infekcje, dysfunkcje mięśniowo-powięziowe oraz choroby reumatyczne. Znaczny odsetek bólów szyi nie jest jednak przypisywany do specyficznej choroby lub zaburzenia, a raczej klasyfikowany jako bóle szyi o podłożu mechanicznym, a więc mięśniowo-powięziowo-szkieletowym.

Fizjoterapia

Aktualnie istnieje duża różnorodność interwencji fizjoterapeutycznych, które z powodzeniem mogą być stosowane u pacjentów z dysfunkcjami odcinka szyjnego kręgosłupa. Należą do nich m. in. manipulacja i mobilizacja segmentów szyjnych, rozluźnianie tkanek miękkich, trening siły, neuromobilizacje.

Bardzo ważnym elementem terapii jest edukacja pacjenta dotycząca jego problemu zdrowotnego. Powinna być ona przede wszystkim ukierunkowana na jego aktywny udział w procesie terapeutycznym. Można to osiągnąć przez rozbudowywanie programu autoterapii oraz zachęcanie pacjenta to podejmowania różnych aktywności ruchowych, adekwatnych do poprawiającego się stanu funkcjonalnego.