Zespół zamrożonego barku (ZZB) może być częstą przyczyną przewlekłego bólu barku. Jest to schorzenie uleczalne, ale rekonwalescencja zajmuje długi czas, a sama choroba znacznie utrudnia codzienne funkcjonowanie.

Zamrożony bark to schorzenie, które charakteryzuje się dużym ograniczeniem ruchomości. Również towarzyszy mu narastający ból. O pierwotnym zespole zamrożonego barku można mówić, gdy nie ma wyraźnych czynników sprawczych, jak: nagły uraz, czy przebyty zabieg operacyjny, które mogłyby wpłynąć na powstanie dysfunkcji. Badania obrazowe i histopatologiczne wskazują, że zamrożony bark to stan zapalny maziówki oraz zwłóknienie torebki stawowej. Pojawia się kolagenowa tkanka, przypominająca bliznę. Unaczynienie i unerwienie tej nowej tkanki wyjaśnia dlaczego zamrożony bark jest tak bolesny i powoduje sztywność.

Możemy wyróżnić trzy fazy zamrożonego barku

Problem ten dotyka zazwyczaj kobiet w wieku od 40 do 60 lat i może być związany z zaburzeniami immunologicznymi, biochemicznymi i hormonalnymi. Dotychczasowe badania wskazują na wysoką korelację zamrożonego barku z: cukrzycą, zaburzeniami pracy tarczycy, zwiększonym stężeniem tłuszczów we krwi, czy też stresem.

1. Faza zamrażania – trwająca od 1 do 8 tygodni.
Początkowo pojawia się ból w czasie czynności dnia codziennego, który często pacjent interpretuje jako drobne przeciążenie. Następnie pojawia się ograniczenie ruchu. Chociaż w niektórych przypadkach kolejność wystąpienia bólu i sztywności może być odwrotna. Ból uniemożliwia pacjentowi spanie na zajętym barku. 

2. Faza zamrożenia – trwająca od 9 do 16 miesięcy.
Następuje obniżenie bólu spoczynkowego, czasem pojawia się ból nocny. Jednak sztywność postępuje i pacjent skarży się na upośledzenie prostych czynności dnia codziennego, takich jak zapięcie biustonosza, czy sięgnięcie do pasów w samochodzie.

3. Faza odmrażania – trwająca od 12 do 40 tygodni.
Ruchomość stawu stopniowo wraca samoczynnie. Często jednak spotykane jest niepełne wyzdrowienie, dolegliwość wraca w barku przeciwnym.

Rehabilitacja zamrożonego barku.

W przypadku zamrożonego barku ważne jest, aby nie lekceważyć pierwszych objawów. Szybka interwencja fizjoterapeutyczna może wpłynąć na łatwiejszy powrót do zdrowia. Leczenie zamrożonego barku polega na działaniu fizjoterapeutycznym poprzez pracę na punktach spustowych, pracę w bruzdach mięśniowych, pracę na powięzi, masaż tkanek głębokich, terapię manualną, ćwiczenia przeciwbólowe i zmniejszające sztywność barku. Duży wpływ w redukcji dolegliwości bólowych i powrocie do pełnej sprawności ma systematyczność i zaangażowanie pacjenta w rehabilitację, oparte na jego właściwej edukacji. W skrajnych przypadkach, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wykonuje się zabieg chirurgiczny, polegający na przecięciu torebki stawowej i uwolnieniu stawu. Po zabiegu konieczne jest natychmiastowe uruchamianie i intensywna rehabilitacja.

Podsumowując zespół zamrożonego barku jest bardzo problematyczny dla pacjenta. Lecz odpowiednio wcześnie zdiagnozowany z włączeniem odpowiednio prowadzanej rehabilitacji może pomóc w szybszym powrocie do zdrowia.