Bóle korzeniowe są najczęściej spowodowane uciskiem korzeni rdzeniowych przez uszkodzony krążek międzykręgowy, a dokładnie przez przepuklinę krążka miedzykręgowego. W odcinku lędźwiowym najczęściej uciskowi podlegają korzenie nerwu kulszowego, datego zespol ten określa się mianem rwy kulszowej. Nazwa ta również oddaje charakter i lokalizacje bólu czy dolegliwości o typie rwania. Dolegliwości bólowe rozwijają się na ogół powoli, obejmując początkowo swym zasięgiem okolice krzyża, pośladków i tylnej powierzchni ud. Narastanie objawów skutkuje pojawianiem się bóli w obrębie podudzia i stopy. Przedłużający się ucisk na korzenie nerwowe może skutkować osłabieniem zaopatrywanych przez nerw mięśni i ich zanikiem.

W diagnostyce bólów korzeniowych należy uwzględnić także inne przyczyny, np. procesy zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa, choroby metaboliczne kości, nowotwory kręgosłupa i otaczających go tkanek miękkich. Każda zmiana, która skutkuje uciskiem na korzeń nerwowy, może być źródłem bólów korzeniowych, stąd często mylnie stawiane rozpoznanie pociąga za sobą niewłaściwy, bo nieukierunkowany na przyczynę pierwotna, proces leczenia. 

W diagnostyce, oprócz dokładnej oceny klinicznej promieniującego bólu, pomocne mogą być testy badające takie objawy, jak: wpływ poszczególnych ruchów tułowia na odczuwane dolegliwości, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych, dodatni objaw testu Lasegue’a, test Patricka – dla wykluczenia dolegliwości stawów krzyżowo-biodrowych, osłabienie lub zniesienie odruchów ze ścięgna Achillesa lub ścięgna rzepki (odruch kolanowy). 

We wczesnym okresie leczenia najważniejsze jest odciążenie kręgosłupa, wykluczenie ruchów zwiększających odczuwane dolegliwości oraz przestrzeganie właściwej postawy ciała podczas wszelkich czynności. Właściwą terapię ruchem, po konsultacji z lekarzem i przy braku przeciwwskazań, można rozpocząć ją już w fazie ostrej! Pomocny w Ocenie stanu chorego i doborze właściwych ćwiczeń jest objaw centralizacji (wygasanie obwodowych objawów bólowych w kończynie lub skracanie się długości promieniowania bólu). Jest to symptom bardzo pozytywny na każdym etapie leczenia bólów korzeniowych, gdyż informuje o tym, że zmiany chorobowe są odwracalne. Jednocześnie każdy ruch, który przesuwa objawy bólowe w kierunku obwodowym, tj. do dalszych części kończyny dolnej (tzw. peryferalizacja) jest zabroniony. Po całkowitym, a zazwyczaj częściowym ustąpieniu dolegliwości bólowych kręgosłupa i całkowitym wyeliminowaniu bólu promieniującego, należy rozpocząć ćwiczenia mające na celu odzyskanie pełnego zakresu ruchu w stawach, a także odbudowanie siły i elastyczności mięśni. Ćwiczenia fizyczne mogą być poprzedzone zabiegami fizykoterapeutycznymi o działaniu rozgrzewającym i rozluźniającym. Brak poprawy w przebiegu leczenia zachowawczego, wystąpienie poważnych niedowładów oraz uszkodzenie zwieraczy pęcherza moczowego jest wskazaniem do natychmiastowej interwencji chirurgicznej odbarczającej struktury nerwowe. Długotrwały sukces terapeutyczny możliwy jest przy pełnym zaangażowaniu pacjenta, regularnym wykonywaniu Ćwiczeń korygujących postawę ciała i ustawienie kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, wzmacniających siłę, poprawiających wytrzymałość i elastyczność mięśni. Ważnym elementem jest nauka i poprawa swoich wzorców ruchowych, żeby nie nastąpił nawrót 

Podsumowując w walce z bólami korzeniowymi warto zadbać o odpowiednio dobrane ćwiczenia przez specjalistę. Warto pamiętać o również o skorzystaniu z terapii manualnej w początkowej fazie aby podziałać przeciwbólowo i dać możliwość wykonywania ćwiczeń.