Jak wygląda leczenie oraz rehabilitacja po uszkodzeniu stożka rotatorów? Kiedy poddać się leczeniu operacyjnemu, a kiedy leczyć problem zachowawczo? Postaram się to Tobie przybliżyć w poniższym tekście.

Jak wygląda leczenie oraz rehabilitacja po uszkodzeniu stożka rotatorów? Kiedy poddać się leczeniu operacyjnemu, a kiedy leczyć problem zachowawczo? Postaram się to Tobie przybliżyć w poniższym tekście.

Czym jest stożek rotatorów i jakie mięśnie wchodzą w jego skład? Jest to element ramienia i barku. Tworzy go grupa mięśni i  ścięgien, połączonych ze sobą, okalających głowę kości ramiennej, mających miejsca przyczepu na łopatce. Dzięki temu, stożek rotatorów pokrywa górny, przedni oraz tylny obszar stawu ramienno – łopatkowego.

W skład stożka rotatorów wchodzą:

  • mięsień nadgrzebieniowy;
  • mięsień podgrzebieniowy;
  • mięsień obły mniejszy;
  • mięsień podłopatkowy.

Jak wygląda proces leczenia?

Objawy dysfunkcji stożka rotatorów w fazie początkowej są z reguły leczone metodami nieoperacyjnymi tyczy się to zapalenia ścięgna, częściowego lub całkowitego zerwania mięśni rotatorów. W tym procesie stosuje się głównie niesterydowe leki przeciwzapalne, ciepło lub zimno, odpoczynek, zastrzyki z kortyzonu oraz programy rehabilitacyjne. To wszystko stanowi metody wykorzystywane w leczenie nieoperacyjnym, którego głównym celem jest przywrócenie pełnego zakresu ruchomości. W dalszej fazie stosuje się także programy treningowe pozwalające zwiększyć siłę mięśni pierścienia rotatorów. Aby uniknąć pogorszenia stanu mięśni wszelkie ćwiczenia wzmacniające i zwiększające siłę powinny być początkowo wykonywane poniżej linii barków. Programy leczenia nieoperacyjnego stosowane są zwykle w okresie od 3 do 6 miesięcy. Ich skuteczność waha się między 50% a 90%.

Wskazania i cele zabiegu operacyjnego 

Do wskazań do wykonania zabiegu zalicza się:

  • brak efektów terapii nieoperacyjnej stosowanej od 3 do 6 miesięcy
  • całkowite zerwanie u osoby aktywnej, która nie ukończyła 50 roku życia
  • całkowite odzyskanie siły mięśniowej lecz braku ustąpienia objawów bólowych 
  • utrzymywanie się ostrego stanu zapalnego po całkowitym zerwaniu stożka rotatorów, powiązanymi ze znacznymi zmianami struktur 

Głównym celem zabiegu jest zmniejszenie odczuć bólowych, w tym bólu odczuwanego w czasie spoczynku, w nocy oraz w trakcie wykonywania czynności dnia codziennego. Dodatkowo zabieg powinien ograniczyć rozwój zjawisk patologicznych oraz poprawić funkcjonowanie całej obręczy barkowej.

Fizjoterapia po leczeniu operacyjnym

Faza I od 1 do 4 tygodni po operacji

Cele:

  • zwiększenie komfortu pacjenta 
  • zapewnienie trwałości zespolenia 
  • zwiększenie zakresu ruchomości w tolerowanych granicach bez osiągania pełnego zakresu
  • zmniejszenie odczuć bólowych i stanu zapalnego 
  • zminimalizowanie sztywności szyjnego odcinka kręgosłupa 
  • zabezpieczenie miejsca operowanego 
  • utrzymanie pełnego zakresu ruchomości w stawie łokciowym i promieniowo-nadgarstkowym

Należy pamiętać, aby w fazie I unikać przywodzenia horyzontalnego, wyprostu i rotacji wewnętrznej w stawie ramiennym. Ponadto konieczne jest przestrzeganie pacjentów, aby nie opierali się na łokciach, nie spali na stronie, po której był wykonany zabieg, nie wykonywali nagłych ruchów pchania, ciągnięcia, podnoszenia i noszenia przez 12 tygodni.

Faza II od 5 do 8 tygodni po operacji

Cele:

  • zabezpieczenie operowanego obszaru 
  • poprawa zakresu ruchomości
  • zwiększenia siły mięśniowej 
  • obniżenie odczuć bólowych i zapalenia 
  • utrzymanie zakresu ruchomości stawu łokciowego i promieniowo-nadgarstkowego
  • zminimalizowanie sztywności szyjnego odcinka kręgosłupa 

W drugiej fazie rehabilitacji powinno się unikać nadmiernego rozciągania mięśni, zwłaszcza w pozycjach powodujących przeciążenie operowanych tkanek.

Faza III od 8 do 13 tygodni po operacji

Cele:

  • zwiększenie zakresu ruchomości 
  • zapobieganie powstawaniu ciasnoty podbarkowej
  • osiągniecie niemal pełnego zakresu ruchomości 
  • zwiększenie siły mięśniowej
  • zniwelowanie odczuć bólowych
  • poprawa funkcji 
  • zmniejszenie ograniczeń wynikających z ograniczeń tkanek miękkich i obecności blizny

Faza IV od 13 do 16 tygodni po operacji

Cele:

  • utrzymanie pełnego zakresu ruchomości
  • poprawa funkcji
  • zwiększenie siły mięśniowej i wytrzymałości

W tym etapie pacjent powinien wykazywać pełen zakres ruchomości. Jeśli tego nie posiada osiągniecia go staje się priorytetem.

Faza V od 17 do 21 tygodni po operacji

Cele:

  • utrzymanie pełnego zakresu ruchomości
  • zwiększenie siły mięśniowej i wytrzymałości
  • poprawa kontroli nerwowo-mięśniowej
  • przywrócenie aktywności funkcjonalnej 
  • zainicjowanie aktywności sportowej

W tej fazie jeśli pacjent wykorzystuje nieprawidłową mechanikę ciała, stosuje niewłaściwą mechanikę rzutu lub gdy oba elementy mają miejsce, może dojść do przeciążenia tkanek i ponownego zerwania.

Faza VI od 22. tygodnia po operacji

Cele:

  • powrót do normalnej aktywności 
  • utrwalenie pełnego zakresu ruchomości
  • kontynuacja ćwiczeń wytrzymałościowych i zwiększających siłę mięśniową 
  • stopniowy powrót do pełnej aktywności 

Sportowcy zazwyczaj mogą powrócić do uprawiania swojej dyscypliny między szóstym a dwunastym miesiącem od rozpoczęcia rehabilitacji.

Podsumowując proces rehabilitacji po uszkodzeniu stożka rotatorów niezależnie czy jest on zachowawczy czy operacyjny wymaga stopniowego obciążania i powrotu do sprawności. Należy odpowiednio dobrać program rehabilitacji w zależności od osoby.